Nobody can make it stop

They yell at me because I can’t see what they see. Nobody can explain to me why my eyes work different than theirs. Nobody can make it stop.

Maksymalnie spiłowane, obgryzione paznokcie mocno wbijają się w delikatną skórę mojego prawego ramienia. Boli, ale właśnie tak powinno być. Ból to uczucie. Uczucie, które wymaga zaangażowania.

Niech boli.

Może dzięki temu uda mi się powstrzymać nieustannie cisnące się do oczu łzy. Łzy, które tak bardzo go denerwują, których nienawidzi.

Nie wolno mi płakać. Płakanie jest dla słabych. Płakanie jest dla ludzi, którzy mogą pozwolić sobie na luksus chociażby oczekiwania na to, że sprawy kiedyś tam przybiorą zadowalający ich obrót.

Ja nie mogę. Mi nie wolno czuć. Nie wolno mi chcieć. Nie wolno mi wymagać.

Powinnam być wdzięczna za to, co rzuca mi pod nogi los. Bo przecież na nic więcej nie zasługuję.

Jestem niestabilna emocjonalnie i chora psychicznie.

Tak, właśnie.

Dlaczego powinnam walczyć? I kto/co jest w tym momencie moim największym przeciwnikiem? Anoreksja? Jedzenie? Żyletka? Słony posmak łez? Ja sama? A może wszyscy inni?

Nie wiem, naprawdę nie wiem. Błądzę we mgle, nieustannie rozglądając się za odpowiedziami, których życie uparcie nie chce mi udzielić. Topię się. Nie potrafię złapać powietrza i nie rozumiem dlaczego, skoro wszyscy dookoła mnie zdają się normalnie oddychać.

Co jest ze mną tak straszliwie nie tak, że świat sukcesywnie dąży do tego, żeby mnie wyeliminować?

Jestem tak żałośnie, śmiesznie sama. Sytuacja zdaje się tym bardziej komiczna, że przecież jest on - ukochany, jest rodzina, są przyjaciele. Jestem sama ze sobą, zamknięta w swoim pokręconym umyśle, prawideł którego działania nie potrafię nikomu wystarczająco dobrze wytłumaczyć. To mnie dusi, z dnia na dzień niszczy coraz bardziej, nie pozwala normalnie funkcjonować. Tak bardzo chciałabym, żeby ktoś nareszcie zrozumiał. Żeby ktoś mocno przytulił mnie podczas ataku paniki i powiedział mi te wszystkie słowa, które potrzebuję w tym momencie usłyszeć.

Jak wytłumaczyć coś, czego przekazanie słowami jest niemal niemożliwe? Jak sprawić, żeby ukochany, tak bardzo chcący zrozumieć, nareszcie pojął istotę wszystkiego, co nieustannie się we mnie kotłuje? Jak mu to wszystko umiejętnie wyłożyć?
Płakałby, gdyby choć raz zdołał wejść do mojej głowy. Nie wiem, co by się stało, gdyby chociaż raz mógł zobaczyć mnie w sposób, w jaki ja widzę siebie, poczuł całą tę gromadzącą się we mnie agresję, sprzeczne emocje, lęki i pragnienia. Wróciłby z takiej podróży odmieniony, bardzo możliwe, że nie do końca przy zdrowych zmysłach, zniszczony przez moją podświadomość jeszcze bardziej niż zniszczona jestem ja, bo przecież ja wiem chociaż, w jaki sposób powinnam się z nią obchodzić, żeby wyrządziła jak najmniej szkód.

Nie wiem, co bym ze sobą zrobiła, gdyby nagle zaczął patrzeć na mnie w sposób, w jaki ja siebie widzę.

Liczby mnie niszczą. Żądzą mną, dyktują przyszłe decyzje, ważą na emocjach. Lustra są ich idealnymi, nadmiernie zaangażowanymi asystentami. Razem, liczby i lustra, tworzą mieszankę wybuchową, z którą nijak nie jestem w stanie sobie poradzić, która z każdym spojrzeniem i myślą niszczy mnie coraz bardziej.

51 kilogramów.

BMI: 17.64, wskaźnik: niedowaga.

Bilans na dzisiaj: 0 kilokalorii.

Wciąż dużo za dużo...